مجاهد صدیق نوشین نامور، نمونه مجاهدت و جنگاوری و مسئولیت‌پذیری

تسلیت صمیمانه به‌خاطر جاودانگی و درگذشت خواهر عزیزم، مجاهد والا نوشین نامور، عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران، که پس از پنج دهه مجاهدت بی‌وقفه، به همرزمان شهید و صدیقش پیوست.

بعد از یک سال نبرد با بیماری سنگین، روز ۹ مهرماه ۱۴۰۵ در میان اندوهی عمیق ما را ترک کرد.

خواهر عزیزم نوشین، زنی رزم‌آور و رها از نسل پیشتازان رهایی و برابری در نبرد با رژیم ضدبشری و زن‌ستیز آخوندهاست که چراغ راهنما و نور تابان آزادی در ظلمات آخوندی است.

نوشین از دوران مبارزات سیاسی ضدارتجاعی در تهران تا کارزارهای پس از ۳۰ خرداد، نبرد در صفوف ارتش آزادی، پایداری پرشکوه در اشرف و لیبرتی، همواره

با مسئولیت‌پذیری همیشه حاضر و آماده بود. با انتخاب‌های قوی و اراده سترگ در میدان‌های رزم سیاسی و نظامی و فداکاری صادقانه در هر دوران، در گذشتن از خانه و خانمان و فرزند، برای رهایی مردم و آزادی کودکان محروم ایران.

در آخرین نقشه مسیر خود نوشت: همه چیز آماده است، باید شتاب بگیرم.

به این سطح عالی از مجاهدت و جنگاوری و مسئولیت‌پذیری او درود می‌فرستم.

او هم‌چون پسرعمه‌اش جهان پهلوان تختی، دلاوری و پهلوانی زنان مجاهد در مصاف با استبداد مذهبی را در تاریخ ایران‌زمین ثبت و ماندگار کرد.

فقدان خواهر مجاهد نوشین نامور را به مجاهدین، به‌ویژه شورای مرکزی و مسئول اول سازمان مجاهدین تسلیت می‌گویم.

هم‌چنین تسلیت صمیمانه به دو فرزند گرامی خواهر عزیزم نوشین و یاران و همرزمان او.

راه و رسم زنان مجاهد و شهیدان و صدیقینی هم‌چون نوشین در رزم بی‌امان دختران و زنان رزم‌آور در کانون‌های شورشی تداوم خواهد یافت و همیشه فروزان و پررهرو خواهد بود. او که در دعایش در شب قدر برای کانون‌های شورشی نوشته بود:

«خداوندا، کانون‌های شورشی، ماهی‌های سیاه کوچولو این دوران را در پناه خودت بگیر و حفظ کن و آن‌ها را چه در زندان و چه در فعالیت و مبارزه روسفید و شایسته گردان».