اسفند-۰۶ ۱۳۹۲

سخنرانی مریم رجوی دركنفرانس در انستیتو نوبل

Catégories // رخدادها // فعاليت‌ها

سخنرانی مریم رجوی دركنفرانس در انستیتو نوبل

امروز در كشور من، احترام به حقوق بشر و آزادی، جرم محسوب می شود و با زندان طویل المدت، شكنجه و اعدام مجازات می‌گردد. ملاها چوبه‌های دار را در ملأعام برپا می‌كنند و قربانیان را برای ارعاب جامعه، به‌دار می آویزند.
طی سه دهه گذشته، ۱۲۰۰۰۰ نفر به دلایل سیاسی اعدام شده‌اند. صدها هزار تن زندانی و شكنجه شده‌اند. در ماه‌های اخیر، با روی كار آمدن روحانی، سر و صدای زیادی در مورد یك دولت و حركت به اصطلاح اعتدالی در ایران، راه افتاده است. این یك سراب است كه توسط ملاها ایجاد شده و توسط لابی آن‌ها تبلیغ می‌گردد. زیرا نه روحانی یك مدره است و نه رژیم كنونی ظرفیت رفرم دارد. بن‌مایه قانون اساسی ملایان، حاكمیت مطلقه ولی فقیه است كه در تضاد بنیادین با همه ارزش‌های دموكراتیك است. بنابراین هر گونه عقب‌نشینی در سیاست‌های سركوبگرانه، نوید بخش آغاز پایان رژیم است.

اجازه بدهید كه چند كلمه‌یی هم در مورد مذاكرات هسته‌یی‌ بگویم:
من می‌دانم كه نظرات متفاوتی در مورد شیوه برخورد با این مساله، وجود دارد. ولی اجازه بدهید با وجوه مشترك شروع كنم:
اول- یك اجماع وجود دارد كه رژیم ملاها نباید به بمب یا توانایی هسته‌یی، دست پیدا كند.
دوم- یك توافق عمومی وجود دارد كه همه تلاش‌ها باید صورت گیرد كه از جنگ ممانعت شود.
سوم- این غیرقابل مناقشه است كه رژیم ملاها تحت فشار، و نه به‌علت تغییر ماهیت، یك قدم به عقب برداشت و با توافقنامه ژنو، موافقت كرد. رژیم در هراس بود كه افزایش نارضایتی توده های مردم ، همراه با وضعیت وخیم اقتصادی و تحریم‌های بین‌المللی، منجر به قیام‌های عمومی علیه رژیم گردد.
چهارم- هم‌چنین یك توافق عمومی وجود دارد كه توافقنامه موقت، از نقایص جدی، رنج می‌برد كه باید تصحیح شود. بنابراین، آن‌ها كه به‌واقع خواستار خاتمه برنامه سلاح هسته‌یی رژیم ملاها هستند، باید درك‌كنند كه كم‌كردن تحریم‌ها و امتیاز‌دادن به ملاها، نسخه‌یی برای یك فاجعه است، به ملاها وقت می‌دهد كه در حالی‌كه پروژه سلاح هسته‌یی‌شان راپیش می‌برند، بحرانهای اقتصادیشان را مهار كنند و مخالفت فزاینده عمومی را سركوب نمایند. متاسفانه جامعه بین‌المللی، به ‌بهانه به مخاطره نینداختن مذاكرات هسته‌یی، چشمان خود را بر جنایات رژیم بسته است.
برای جلوگیری از چنین نتیجه فاجعه‌باری، اقدامات زیر باید انجام شود:
اجرای كامل قطعنامه‌های شورای امنیت ملل متحد شامل توقف غنی‌سازی اورانیوم، تعطیل پروژه آب سنگین اراك، امضای پروتكل الحاقی و شروع بازرسی‌های سرزده. در عین حال ،جامعه بین‌المللی باید خواستار خاتمه نقض حقوق بشر و توقف هرگونه دخالت در كشورهای دیگر، به‌ویژه در سوریه و عراق، شود.
این تأسف‌آور است كه جهان آزاد، چشمان خود را نسبت به جنایت علیه بشریت، به‌دلیل این توهم كه استمالت منجر به تغییر ماهیت یك رژیم مستبد می شود، ببندد.
یك وجه دیگر این سیاست غلط، رویكرد در رابطه با نزدیك به ۳۰۰۰ تن از اعضای جنبش اپوزیسیون ایران در عراق است كه، به‌دلیل عملكرد غلط سازمان ملل و سیاست اشتباه آمریكا، تبدیل به یك موضوع انسانی اورژانس شده است.
از سال ۲۰۰۹، ساكنان در اشرف و لیبرتی، بارها مورد حمله قرار گرفته‌اند. در اول سپتامبر، ۵۲ تن از آن‌ها در اشرف، توسط نیروهای عراقی، قتل عام شدند . بسیاری از آن‌ها دستبند زده شده و سپس اعدام گردیدند. هفت نفر نیز، كه شش تن آن‌ها زن بودند، ربوده شدند.
اخیراً خبردار شدیم كه دولت عراق به صورت پنهانی، پیكر‌های این ۵۲شهید را مخفیانه و بدون اطلاع به خانواده‌هایشان به خاك سپرده‌ و حتی محل دفن این شهیدان را به خانوادها نگفته است.. این اقدام، دلیل اثباتی دیگری برای دست‌داشتن مستقیم دولت عراق در این جنایت است.
عكس‌العمل جامعه بین‌المللی در این مورد چه بوده است؟ سازمان ملل و برخی از دولت‌ها، فقط جنایت را محكوم كردند؛ بدون این كه هیچ اقدامی در جهت معرفی مجرمان و قرار دادن آن‌ها در مقابل عدالت انجام دهند. آن‌ها حتی یك تحقیقات مستقل را شروع نكردند. كما این كه هیچ اقدامی برای تامین امنیت كمپ لیبرتی انجام ندادند
در همین جا از دولت نروژ می‌خواهم كه مبتكر یك تلاش بین‌المللی برای آزادی گروگان‌ها و انجام تحقیقات مستقل در مورد قتل عام اول سپتامبر باشد. شورای امنیت ملل متحد باید این موضوع را برای تحقیقات به دادگاه بین المللی جنایی ارجاع دهد.

دوستان عزیز!
سازمان ملل و آمریكا قول داده بودند كه بعد از انتقال به كمپ لیبرتی‌، خیلی زود ساكنان به جای امن در خارج عراق منتقل خواهند شد. بعد از گذشت دو سال ، تنها ۹ درصد به خارج منتقل شده‌اند.
این در حالیست كه همه ساكنان, افراد حفاظت‌شده تحت كنوانسیون چهارم ژنو هستند. آن‌ها توسط كمیساریای عالی پناهندگان، به‌عنوان پناهجو و پناهنده، اعلام شده‌اند كه از حمایت قانون بین‌الملل برخوردارند. كجاست آن حفاظت؟ در ازاء هر سه نفر كه به خارج منتقل شده اند، یك نفر جان خود را از دست داده است. اما واقعیت، از این آمار نیز دردناك تر است. همه ساكنان در خطر جدی قرار دارند.
اما سؤال من امروز خطاب به جامعه بین‌المللی است. چرا سكوت و بی‌عملی در قبال این مسأله انسانی؟
من امروز به نروژ آمده‌ام تا از دولت نروژ بخواهم كه مبتكر شكستن این سكوت شود. نروژ یك سنت غنی در دفاع از حقوق بشر دارد و پیشتاز حفاظت از ارزش‌هایش و مدافعین حقوق بشر بوده است.
شما می‌دانید كه شورای ملی مقاومت، آلترناتیو رژیم ملایان است و به یك جمهوری دموكراتیك و كثرت‌گرا بر پایه جدایی دین و دولت، برابری زن و مرد و دموكراسی و آزادی برای مردم ایران و تمام جهان، به‌خصوص برای منطقه، معتقد است. به همین دلیل، من معتقدم حمایت شما برای اعضای مجاهدین به‌خصوص در لیبرتی، به صلح و امنیت در منطقه و جهان ،كمك خواهد كرد.
متشكرم.

آخرین توییت‌ها

مریم رجوی

maryam rajavi

رئيس جمهور منتخب شورای ملی مقاومت ایران برای دوران انتقال حاكميت به مردم ايران

[ادامه]


Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (0) in /home/mrnew/public_html/wp-includes/functions.php on line 5275